Column: Debat over radicalisering?

Debat over radicalisering? Geef jongeren een plaats aan de tafel!

We kunnen de laatste tijd geen krant meer openslaan of een online nieuwswebsite bezoeken zonder te lezen of horen dat er ergens in de wereld een aanslag is gepleegd. En vaak hebben we te maken met jongeren die radicaliseren en uiteindelijk terroristen worden. De inkt is nog niet droog of er worden al verschillende analyses gemaakt om te proberen achterhalen wat de voedingsbodem van dit proces is.
Met de Vlaamse Jeugdraad stelden we al enige tijd geleden vast dat gewelddadige radicalisering een opkomend fenomeen is, ook hier in Europa. Ons advies ‘Positieve Identiteitsontwikkeling’ gaat in op de vraag hoe we gewelddadige radicalisering bij jongeren structureel kunnen aanpakken.
Ik gebruik bewust de term ‘gewelddadige radicalisering’ in tegenstelling tot radicalisering. Omdat radicalisering op zich niet altijd iets slechts is. Radicalisering kan ook een motor van verandering zijn binnen de maatschappij. Maar natuurlijk, als het leidt tot geweld, dan is dat een probleem.
Om terug in te gaan op die analyses. Verschillende redenen zijn al opgesomd om de voedingsbodem van gewelddadige radicalisering te bepalen. Van sociale ongelijkheid tot jeugdwerkloosheid. Van moeizame integratie tot armoede. En er blijven nog vele mogelijke redenen over.
Die analyses zijn niet zomaar uit de lucht gegrepen. Ze kloppen.
Doordat die oorzaken zijn geïdentificeerd is een deel van het werk gedaan. De beste vorm van preventie is het wegwerken van deze struikelblokken. Door ze te benoemen zijn we al een flink stuk vooruit. Het wegwerken van deze obstakels vraagt vanzelfsprekend een nauwe samenwerking tussen verschillende beleidsdomeinen. Alles is op een bepaalde manier onlosmakelijk verbonden aan elkaar. Werken we stelselmatig fenomenen zoals racisme en discriminatie weg, dan zorgen we er ook voor dat meer en meer kinderen en jongeren zich deel voelen van onze maatschappij. Maatschappelijke uitsluiting uitsluiten, daar draait het om. Zo wordt de voedingsbodem van gewelddadige radicalisering aangepakt.
Nog belangrijker is de rol van jeugdwerkers en de rol wij als jongeren zelf spelen.
Cruciaal in het debat is hoe wij als Vlaamse jongeren onze identiteit ontwikkelen. Onze maatschappij vandaag is divers, en als jongere kan het soms een overweldigende en moeilijke taak zijn om die persoonlijke identiteitsontwikkeling op een positieve en succesvolle manier te voltooien. Het is een weg gepaard met vallen en opstaan, maar het is zeker niet onmogelijk om hier sterker uit te komen.
Het jeugdwerk biedt hier een mogelijke oplossing. Het stimuleert kinderen en jongeren om aan een positieve vorm van identiteitsontwikkeling te doen. Het jeugdwerk, in al haar vormen, zet jongeren in hun kracht, maakt hen sterker. Samen met jeugdwerkers kunnen we werken aan onze individuele identiteitsontwikkeling.
En terwijl we bezig zijn, laten we vooral niet vergeten om alle jongeren de ruimte te geven om hun eigen identiteit te mogen uiten.
Beleidsmakers, journalisten en experts kunnen dit onderwerp blijven bediscussiëren, maar zonder jeugdwerkers en jongeren ook zelf aan tafel te hebben, heeft preventie van gewelddadige radicalisering weinig kans op slagen. Dit debat gaat vaak over ons, maar we worden niet gehoord. Geef ons een plaats aan de tafel!

Nozizwe Dube

Voorzitter Vlaamse Jeugdraad