Column: samenlevingsniveau 4

Het is duidelijk dat we nu in moeilijke tijden leven.
Terroristische aanslagen, het Midden-Oosten helemaal in puin,Syrië-strijders, constante dreiging en haatzaaiende politici.
Toch hebben veel van de opgenoemde problemen een verband met elkaar.

Een bepaalde link frustreert mij het mest, omdat het de makkelijkst is om op te lossen en veel zaken kan veranderen. Namelijk racisme.
We leven in een land waar racisme wordt gerelativeerd en ontkent en aangezien als een excuus voor persoonlijke falen.
Racisme is een key factor in werkloosheid, schoolfalen en radicalisering.
En toch wordt het niet serieus genomen.

We moeten weg van dreigingsniveau 4 en op naar samenlevingsniveau 4.
Het wordt tijd dat we leren samenwerken en samenleven. Diversiteit is meer dan ooit realiteit en als je dat niet inziet moet je maar integreren.
Vaak wordt integratie opgeëist aan migranten en aan mensen met allochtone roots. Nu eisen wij integratie aan de ‘rechtse kant’.
Integratie op zich is een relatief begrip tegenover mensen die hier geboren zijn en allochtone roots hebben.
Maar de gene die niet inziet dat we in een divers land wonen en dat we moeten leren samenleven moet zich integreren.
De tijd van eenzijdige assimilatie met de meerderheid is pase.
Het is Integreren in de diverse samenleving die we nu hebben. Punt !

We mogen jongeren geen minderwaardigheidsgevoel meer geven.
Allochtone jongeren voelen zich minderwaardig, buitengesloten en geen deel van deze samenleving.
Ze worden gediscrimineerd als ze werk willen zoeken, worden naar lagere school-graden (bso en buso) gestuurd uit vooroordelen, mogen hun geloof niet vrij uiten zonder je hoofddoek uit te doen… Etc
En dan begrijpen sommige politici niet hoe jongeren het in hun hoofd halen om naar een oorlogszone te vertrekken.
De vraag die we ons moeten stellen is: “hoe komt het dat jongeren weg willen van dit ‘prachtig’ landje en naar een oorlogzone willen vertrekken, waar er elke dag kogels en bommen rondvliegen?”
Hebben die jongeren het hier dan zo slecht? Het is tijd dat het repressief-beleid dat we nu hebben stopt en we ons meer moeten focussen op preventie. Met symptomen bestrijding komen we nergens. We moeten ervoor zorgen dat jongeren het gevoel niet krijgen om het land te verlaten. We moeten ervoor zorgen dat jongeren zich een deel van deze maatschappij voelen, een volwaardige burger. En dat doen we m.b.v actief-pluralisme. Door de, zogenaamde kansen niet alleen te creëren maar ook aan te bieden.
Het tegengaan van polarisatie, zeker vanuit de politieke kant.
Als politici racistische uitspraken doen dan speelt dat ten voordele van IS-ronselaars.
Ze gebruiken letterlijk de woorden van sommige politici om aan te tonen dat allochtone jongeren hier niet welkom zijn.

Het theoretische moet in de praktijk ook werken. Racisme is wettelijk gezien verboden maar in de praktijk is dat niet zo.
We moeten streven naar erkenning van racisme. We moeten erkennen dat het bestaat en er tegen vechten.
Het is tijd dat er anti-racism maatregelen komen, bijvoorbeeld praktijktesten.
Tijd voor meer lessen over ‘omgaan met diversiteit’ voor leerkrachten in opleiding en tijd dat politie in Vlaanderen serieus optreedt tegen racisme binnen en buiten de korpsen.
Er zou meer geld moeten worden gepompt in jeugdwerk en sociaalwerk. En niet alleen maar voor ‘deradicalisering doelen.’

Het is tijd voor actie. Zonder actie bereiken wij samenlevingsniveau 4 niet.

Geschreven door Yassine Boubout: Mede-oprichter Wayawmovement, een freerunning-sport-vereniging. Mede-oprichter One-Line Solidarity, een charity dat actief is tegen armoede in Antwerpen en Brussel en hulpverleend aan vluchtelingen in Calais en Duinkerke. Lid van MovementX.